Orkowie

   

     Zrodzeni w czasach Wielkiej Ciemności służą mrocznym Władcom – niegdyś Morgothowi, później Sauronowi, jak również Czarnoksiężnikowi z Angmaru i Sarumanowi. W Trzeciej Erze, w służbie Czarnego Kraju przemierzają Śródziemie od Żelaznych Wzgórz na północy aż po ujście Anduiny na południu. Swe szlaki znaczą śmiercią i zniszczeniem. Nie znają litości. Idą tam, gdzie pośle ich wola Władcy…
W odróżnieniu od trolli są to istoty sprytne i przebiegłe. Pomysłowe ponad wszelką miarę, gdy chodzi o tortury, broń i narzędzia zniszczenia. Zrodzeni zanim na niebie pojawiły się słońce, księżyc i gwiazdy – najchętniej działają w nocy lub pod osłona ciemności przynoszonych z wiatrem z Mordoru. Ich język uznawany jest za plugawy zlepek słów i wyrażeń z innych języków. Dialekty orków różnią się bardzo silnie, w zależności od regionu. Gdy orkowie z różnych szczepów muszą się porozumieć, zwykle korzystają ze Wspólnej Mowy, nasycanej zwrotami z rodzimych dialektów i dużą liczbą przekleństw. Sauron dla celów swego królestwa stworzył Czarną Mowę, mającą być wspólnym językiem dla wszystkich plemion poddanych jego władzy. Jednakże w Trzeciej Erze posługiwali się nim tylko orkowie z Mordoru.

          Jak opisywał ich Tolkien – „Są [...] krępi i barczyści, mieli płaskie nosy, ziemistą cerę, szerokie usta i skośne oczy[...]„. W ich żyłach płynie czarna krew. Ich ręce są długie i pazurzaste. Nogi muskularne, grube, zwykle koślawe. Plecy zgarbione. Przeciętni orkowie wzrostem przypominają krasnoludów. Są wytrzymalsi niż zwykli ludzie. Mogą biec bez odpoczynku na długich dystansach w pełnym uzbrojeniu. Nie potrzebują wygód. W czasie wypraw wojennych jedzą razowy chleb i suszone mięso, nie pogardzają też zabitymi zwierzętami. Szczególnie końmi. Piją gorzki palący napój [być może samogon].

          Ubiory ich robione są ze skóry lub grubego płótna. Na wierzch przywdziewają pancerze, zwykle proste kolczugi. Całości dopełniają ciężkie, podkute buty.

      Ich bronią są zakrzywione szable, sztylety z ząbkowanymi ostrzami, włócznie i krótkie łuki. Ochraniają ich hełmy i okrągłe tarcze, zazwyczaj z godłem oddziału. Najbardziej znane to: Czerwone Oko – znak Barad Dur, Trupi Księżyc – godło oddziałów Minas Morgul, oraz Biała Ręka i runa „S” – symbol Isengardu.

Orkowie dzielą się na szczepy i plemiona. Najważniejsze z nich to:

  • Czarni Urukowie z Mordoru – wysocy [jak na Orków – niemal dorównują wzrostem ludziom], o czarnej skórze, silni i przebiegli. Lepiej od innych orków znosili światło słoneczne. Zostali wyhodowani w Mordorze pod koniec Trzeciej Ery. Wyznaczani na dowódców oddziałów zwykłych orków lub formowani w oddziały stanowili elitę sił Saurona
  • Snagi – [Niewolnicy], zwani też niekiedy Goblinami – skarlała odmiana, powszechnie pogardzana przez silniejsze szczepy ale najbardziej liczna. Dobrzy tropiciele – mają bardzo czuły węch. Niekiedy dosiadają ogromnych wilków – Wargów. Gobliny zamieszkujące Mordor i Dol Guldur służą mrocznym Władcom, szczepy z Gór Mglistych wybierają sobie wodzów zwanych niekiedy królami.
  • Uruk-Hai – najsilniejsi z żołnierzy Sarumana, czarnoskórzy, poruszają się wyprostowani. Nie boją się słońca. Lojalni tylko swemu Panu, który [jak twierdzą] karmi ich ludzkim mięsem. W boju używają szerokich, krótkich mieczy i długich, cisowych łuków.
  • Półorkowie – owoc plugawych eksperymentów Sarumana. Przypominali ludzi wzrostem i wyglądem, choć o ich pochodzeniu przypominały skośne, zezowate oczy i smagła cera. Ludzka inteligencja w połączeniu z orkową przebiegłością i nienawiścią umożliwiła Sarumanowi z ich pomocą kolonizację i zniszczenie Shire’u.

Podstawę naszego oddziału stanowią siły z Dol Guldur. Posłuszne przerażającemu Czarnoksiężnikowi, noszą czarne stroje, a na ich tarczach wymalowano czerwone Oko.

Dziesiętnikiem Orków jest Kother

e-mail: plurad1703[@]gmail.com

Źródła:

  • J.R.R Tolkien, „Władca Pierścieni”, Czytelnik 1981
  • http://www.tolkien.com.pl/ennorath/srod/orkowie.php
  • http://www.tolkiengateway.net/wiki/Orc